Rynek & Raporty

Obecny kryzys energetyczny na Bliskim Wschodzie coraz częściej określany jest jako wydarzenie bez precedensu w historii. Szef Międzynarodowej Agencji Energetycznej podkreśla, że rozwój sytuacji stanowi największe zagrożenie dla globalnego bezpieczeństwa energetycznego, jakie dotychczas obserwowano. Po trzech tygodniach konfliktu w Iranie nadal trudno przewidzieć jego zakończenie. Mimo że prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump stawia ultimatum Iranowi, nie ma pewności, czy doprowadzi to do rzeczywistej deeskalacji oraz wznowienia żeglugi przez cieśninę Ormuz. Coraz wyraźniej widać natomiast, że dostawy surowców energetycznych z regionu mogą pozostać ograniczone przez dłuższy czas. Według szacunków Fatiha Birola powrót produkcji ropy i gazu do pełnej skali może potrwać nawet pół roku.

Amerykańskie giełdy rozpoczęły sesję spadkami, ponieważ inwestorzy reagowali na zaostrzenie konfliktu na Bliskim Wschodzie. Nasilenie napięć geopolitycznych sprzyjało wzrostowi cen energii oraz przepływowi kapitału w stronę bezpiecznych aktywów, takich jak dolar i amerykańskie obligacje skarbowe. Na otwarciu sesji indeks Dow Jones tracił 0,10%, Nasdaq 100 spadał o 0,53%, a S&P 500 zniżkował o 0,28%. Godzinę po otwarciu indeksy pogłębiały swoje wcześniejsze spadki. Najmocniej tracą grupą jest sektor surowcowy.

Ropa naftowa odmiany Brent, w związku z napięciami na Bliskim Wschodzie, pozostaje w stanie podwyższonej zmienności. Dwa dni temu jej cena wzrosła o ponad 6,5%, natomiast wczoraj spadła o 3%. Obecnie notowania konsolidują się w okolicach "point of control" profilu rynku oraz średniej ceny ważonej wolumenem, któe są blisko wczorajszego zamknięcia. Dzisiejsza różnica między maksimum a minimum cenowym przekracza 6 USD, a ewentualne wybicie powyżej poziomu 110,57 może stanowić sygnał kontynuacji rajdu i zapowiedź kolejnego tygodnia wzrostów na rynku „czarnego złota”.

Według doniesień medialnych administracja Donalda Trumpa rozważa możliwosć zajęcia irańskiej wyspy Kharg jako narzędzia nacisku na Iran w celu ponownego otwarcia cieśniny Ormuz. Byłby to element szerszej strategii mającej na celu przełamanie kontroli Iranu nad kluczowym szlakiem transportu ropy naftowej, przez który przepływa znacząca część globalnych dostaw surowca. Ropa WTI rośnie dziś o lekko ponad 0,4 proc.

Niemieckie ceny producentów (PPI) w lutym spadły o 0,5 proc. miesiąc do miesiąca, wyraźnie poniżej oczekiwań rynkowych (0,3 proc.), jednak dane te mają już ograniczoną wartość analityczną. Głównym czynnikiem spadku były ceny energii, które obniżyły się o 1,8 proc. m/m oraz aż o 12,5 proc. r/r. Jednocześnie presja cenowa w pozostałych segmentach gospodarki pozostaje relatywnie silna, po wyłączeniu energii ceny producentów wzrosły o 0,2 proc. m/m i 1,0 proc. r/r, a wzrosty widoczne były w dobrach inwestycyjnych, konsumpcyjnych i pośrednich.

Ostatnie wydarzenia na rynkach finansowych upłynęły pod znakiem bardzo kruchej poprawy nastrojów inwestorów, którzy próbowali zrównoważyć rosnące napięcia geopolityczne na Bliskim Wschodzie z pojawiającymi się nadziejami na ponowne otwarcie cieśniny Ormuz. Ten kluczowy szlak transportu ropy naftowej pozostaje jednym z najważniejszych punktów globalnego systemu energetycznego, dlatego każda informacja o jego potencjalnym odblokowaniu natychmiast wpływa na wycenę aktywów.

Europejski Bank Centralny ogłosił w czwartek, zgodnie z oczekiwaniami rynku, że pozostawia trzy główne stopy procentowe bez zmian. Oznacza to, że stopa depozytowa nadal wynosi 2,00%, stopa podstawowych operacji refinansujących 2,15%, a stopa kredytu w banku centralnym 2,40%. EURUSD jest na poziomie 1,15, co oznacza wzrost ponad 0,44% na głównej parze walutowej. Konferencja prasowa prezes Lagarde odbędzie się za niespełna 25 minut.

Bank Anglii jednogłośnie pozostawił stopę procentową na poziomie 3,75%, uznając, że w obecnych warunkach najlepszym rozwiązaniem jest wstrzymanie się z dalszymi ruchami i zebranie większej ilości danych o skutkach nowego szoku energetycznego. Decyzja ta odzwierciedla rosnącą niepewność związaną z wojną na Bliskim Wschodzie, która doprowadziła do silnego wzrostu cen ropy i gazu, a tym samym istotnie zmieniła krótkoterminowe perspektywy inflacyjne w Wielkiej Brytanii.

Dolar amerykański umocnił się po ostatniej decyzji Rezerwy Federalnej, jednak nie był to efekt jednego wyraźnego, przełomowego sygnału, lecz raczej kumulacji kilku mniejszych, lecz spójnych czynników o jastrzębim wydźwięku. Komunikat Fed uległ jedynie nieznacznej zmianie, a projekcje makroekonomiczne pozostały w dużej mierze bez istotnych korekt, jednak przekaz płynący z konferencji prasowej oraz szczegóły głosowania zostały przez rynek zinterpretowane jako wspierające dolara.