Podstawowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest reputacja Warsha z okresu, gdy zasiadał w Federalnym Komitecie Otwartego Rynku. W tamtym czasie uchodził on za wyraźnego „jastrzębia”, wielokrotnie ostrzegającego przed ryzykiem inflacyjnym oraz krytycznie odnoszącego się zarówno do obniżek stóp procentowych, jak i do programów skupu aktywów prowadzonych przez Rezerwę Federalna. Taki wizerunek sprawia, że rynki postrzegają go jako osobę relatywnie odporną na bieżącą presję polityczną.

Jednocześnie coraz częściej podnoszony jest argument, że w ostatnich latach Warsh istotnie złagodził swoją retorykę, a w niektórych wypowiedziach wręcz opowiadał się za obniżkami stóp procentowych, co zbliżałoby go do stanowiska prezentowanego przez Trumpa. Rodzi to zasadnicze pytanie, czy mamy do czynienia z autentyczną zmianą poglądów, czy raczej z taktycznym dostosowaniem narracji, mającym zwiększyć jego szanse na objęcie stanowiska szefa Fedu. Nie można też wykluczyć, że wcześniejsza "jastrzębia" postawa Warsha miała w większym stopniu charakter polityczny niż doktrynalny, co dodatkowo utrudnia jednoznaczną ocenę jego przyszłych decyzji.

Na obecnym etapie nie sposób rozstrzygnąć tej kwestii jednoznacznie i paradoksalnie właśnie ta niejednoznacznosć może czynić Warsha idealnym kandydatem z punktu widzenia Białego Domu. Doświadczenia z przeszłości pokazują bowiem, że Trump ponosił porażki przy nominacjach do Rady Gubernatorów Rezerwy Federalnej, czego najbardziej znanym przykładem była nieudana kandydatura Judy Shelton. W tej sytuacji prezydent nie może pozwolić sobie na wskazanie osoby, która byłaby postrzegana jako oczywiste przedłużenie władzy wykonawczej i z tego powodu miałaby niewielkie szanse na zatwierdzenie przez Senat, a w szczególności przez senacką Komisję Bankową. "Jastrzębia" przeszłość Warsha działa tu na jego korzyść, zwiększając prawdopodobieństwo formalnego zatwierdzenia nominacji.

Nie zmienia to jednak faktu, że Trump konsekwentnie i otwarcie domaga się niższych stóp procentowych, co wielokrotnie podkreślał w swoich publicznych wypowiedziach. Oczekiwania wobec nowego przewodniczącego Rezerwy Federalnej są więc jasne, a sam Warsh musi być ich w pełni świadomy, skoro zdecydował się przyjąć nominację. Z tego względu byłoby przedwczesne całkowite ignorowanie ryzyk monetarnych dla dolara amerykańskiego. Nawet jeśli krotkoterminowo rynek interpretuje wybór Warsha jako czynnik stabilizujący, w średnim horyzoncie pozostaje otwarte pytanie, czy presja polityczna nie doprowadzi do bardziej "gołębiego" zwrotu w polityce pieniężnej, niż obecnie zakładają inwestorzy.