Amerykańska giełda nieustannie rośnie od końca marca.   Wykres kontraktu (CFD) opartego o indkes SP500, dane dzienne, źródło: Tradingview.  

Równolegle uwaga przesuwa się na istotne zmiany instytucjonalne w Rezerwie Federalnej. Proces nominacji Kevina Warsha na stanowisko przewodniczącego Fed nabiera tempa po wycofaniu sprzeciwu jednego z senatorów, co otwiera drogę do zatwierdzenia kandydatury przez Senat już na początku maja. W praktyce oznacza to możliwość płynnego przekazania stanowiska około połowy maja, bez konieczności stosowania rozwiązań przejściowych. W takim scenariuszu najbliższa decyzja FOMC może być ostatnią podejmowaną pod przewodnictwem Jerome’a Powella, a kolejne posiedzenie w czerwcu odbyłoby się już pod kierownictwem nowego szefa Fed.

Zmiana na stanowisku przewodniczącego rodzi istotne pytania dotyczące przyszłego kierunku polityki pieniężnej. Kluczową niewiadomą pozostaje to, czy Jerome Powell zdecyduje się całkowicie opuścić Radę Gubernatorów, czy też pozostanie jej członkiem do końca kadencji w 2028 roku. W drugim przypadku mógłby nadal wpływać na decyzje, reprezentując bardziej restrykcyjne podejście do polityki pieniężnej, co utrudniałoby potencjalne obniżki stóp procentowych.

Jeszcze większe znaczenie ma jednak przyszła postawa Kevina Warsha. W warunkach podwyższonej inflacji napędzanej cenami energii pojawia się pytanie, czy będzie on skłonny do łagodzenia polityki pieniężnej oraz czy zdoła przekonać większość członków FOMC do bardziej ekspansywnego podejścia. W tle pozostaje kwestia niezależności Fed oraz potencjalnego wpływu politycznego, zwłaszcza w kontekście oczekiwań administracji USA dotyczących niższych stóp procentowych.

Bazowy scenariusz zakłada, że Fed w średnim terminie ulegnie presji politycznej i rozpocznie cykl obniżek stóp pod koniec roku, z kolejnymi cięciami w 2027 roku. Jednocześnie EBC pozostaje na odmiennej ścieżce, z oczekiwaną podwyżką stóp procentowych w czerwcu i późniejszą stabilizacją. Taka dywergencja polityki pieniężnej stanowi fundament dla prognoz umiarkowanego umocnienia euro względem dolara w średnim okresie.

W krótkim terminie dominującym czynnikiem pozostaje jednak sytuacja geopolityczna. Przedłużający się konflikt na Bliskim Wschodzie zwiększa ryzyko trwałego wzrostu inflacji poprzez tzw. efekty drugiej rundy oraz jednocześnie wywiera presję spadkową na wzrost gospodarczy. Taka kombinacja stanowi szczególne wyzwanie dla EBC, który działa w gospodarce bardziej wrażliwej na ceny energii niż gospodarka USA. Dane o wzroście gospodarczym publikowane w bieżącym tygodniu prawdopodobnie potwierdzą relatywną przewagę dynamiki gospodarki amerykańskiej nad strefą euro.

Z punktu widzenia rynku oznacza to, ze ryzyka związane z przedłużającym się konfliktem są większe dla strefy euro i wspólnej waluty niż dla USA. Jednocześnie pojawiają się sygnały potencjalnej deeskalacji, związane z propozycją Iranu dotyczącą otwarcia cieśniny Ormuz w zamian za złagodzenie sankcji, co podtrzymuje nadzieje na ograniczenie napięć.