Pierwszym impulsem był strajk w chilijskiej kopalni Mantoverde, który według związków zawodowych może potrwać ponad dwa miesiące, wspierany przez solidne rezerwy finansowe pracowników. Choć kopalnia odpowiada za mniej niż 0,5% globalnej podaży miedzi, a operator deklaruje utrzymanie około 30% normalnej produkcji dzięki pracownikom niezrzeszonym w strajku, wydarzenie to jest postrzegane przez rynek przede wszystkim jako sygnał narastających napięć pomiędzy spółkami wydobywczymi a załogami. Wysokie ceny miedzi zwiększają presję płacową i ryzyko eskalacji sporów pracowniczych, co rodzi obawy o możliwość kolejnych strajków w innych regionach wydobywczych.

Drugim, potencjalnie istotniejszym czynnikiem są rosnące obawy dotyczące ewentualnego wprowadzenia przez Stany Zjednoczone ceł na rafinowaną miedź. Choć surowiec ten był w ubiegłym roku tymczasowo wyłączony z reżimu taryfowego, administracja USA ma podjąć nową decyzję do końca czerwca. W przeszłości, do lata ubiegłego roku, same obawy przed cłami prowadziły do powstania znaczących premii cenowych na nowojorskiej giełdzie COMEX w porównaniu z londyńską LME. W grudniu premie te ponownie wyraźnie wzrosły, a choć w ostatnich dniach częściowo się skorygowały, zapasy miedzi magazynowane na COMEX systematycznie rosną.

Rosnące zapasy w Stanach Zjednoczonych są interpretowane przez rynek jako sygnał możliwego „wysysania” miedzi z innych regionów świata, co potęguje obawy o jej niedobór poza USA. W efekcie ceny reagują nie tylko na bieżące zakłócenia podaży, lecz także na oczekiwania dotyczące przyszłych barier handlowych i regionalnych nierównowag dostępności surowca. To połączenie czynników podażowych, geopolitycznych i strukturalnych sprawia, że presja wzrostowa na rynku miedzi pozostaje silna, mimo że część ryzyk ma charakter pośredni lub oparty na oczekiwaniach, a nie na natychmiastowym spadku globalnej produkcji.