Rate check polega na zapytaniu rynku, po jakim kursie możliwa byłaby interwencja, i jest narzędziem, które japońskie władze wykorzystują, aby zasygnalizować gotowość do wejścia na rynek walutowy. Japoński minister finansów odmówił komentarza w tej sprawie.

Pojawia się jednak zasadnicze pytanie, czy taka interwencja mogłaby oznaczać trwały koniec wieloletniego trendu osłabienia jena. To ciężko znaleźć jednoznaczną odpowiedź. W ostatnich latach (i można powiedzieć generalnie) skuteczność interwencji zależy od  czym trzech kluczowych czynników. Są nimi odpowiednio  wysoka skala interwencji, zgodność działań z dominującym kierunkiem rynku oraz jasna i wiarygodna komunikacja ze strony władz.

Patrząc przez ten pryzmat, można argumentować, że obecnie Bank Japonii spełnia większość warunków sprzyjających powodzeniu. Doświadczenia z 2024 roku, gdy przy podobnie wysokich poziomach kursu USD/JPY Bank Japonii przeprowadził zaskakująco duże interwencje, pokazały, że w momentach krytycznych decydenci są gotowi sięgać głęboko do rezerw. Co więcej, obecne działania wpisywałyby się w okres wyraźnej słabości dolara, co oznacza, że bank centralny nie musiałby działać wbrew dominującym siłom rynkowym. Nawet jeśli sam Bank Japonii nie potwierdził oficjalnie tych doniesień, ton wypowiedzi premier Takaichi jednoznacznie wzmacnia wiarygodność takiego scenariusza.

Mimo to trudno uznać, że los jena może zostać trwale przesądzony wyłącznie przez jednorazową lub nawet kilkukrotną interwencję walutową. Kluczowe znaczenie ma bowiem to, czy utrzymają się fundamentalne czynniki, które doprowadziły do długotrwałej deprecjacji japońskiej waluty. W centrum uwagi pozostaje sytuacja fiskalna kraju oraz postrzeganie jej przez rynki finansowe. Ostatni wzrost rentowności japońskich obligacji skarbowych wydaje się w dużej mierze związany z nadchodzącymi wyborami oraz obietnicami obniżek podatków składanymi przez obecną ekipę rządzącą. Gdyby rząd zdecydował się na wycofanie z tych zapowiedzi i bardziej restrykcyjne podejście do finansów publicznych, mogłoby to przynieść istotną ulgę rynkom i wesprzeć jena. Problem polega jednak na tym, że przy kampanii wyborczej wchodzącej w decydującą fazę taki zwrot wydaje się politycznie mało prawdopodobny.

Warto również odwołać się do doświadczeń z 2024 roku, kiedy to nadzieje na dalszą normalizację polityki pieniężnej były postrzegane jako potencjalny motor trwałego umocnienia jena. Przy uporczywie podwyższonej inflacji Bank Japonii rzeczywiście dysponuje argumentami przemawiającymi za dalszymi podwyżkami stóp procentowych. Jednocześnie jednak porusza się on po coraz węższej ścieżce, ponieważ zbyt agresywne zacieśnianie polityki pieniężnej mogłoby nasilić obawy o stabilność finansów publicznych i zdolność obsługi ogromnego długu państwowego. Ta sprzeczność sprawia, że przestrzeń do zdecydowanych działań monetarnych pozostaje ograniczona.

Interwencje mogą kupić czas i ustabilizować rynek, ale bez poprawy fundamentów fiskalnych i jasnej ścieżki polityki pieniężnej pozostaną raczej narzędziem gaszenia pożarów niż rozwiązaniem systemowego problemu japońskiej waluty.