Nawet w takim przypadku pozostanie jednak pytanie o przyszły kierunek polityki pieniężnej w okresie po zakończeniu kadencji Jerome’a Powella. Inwestorzy będą zastanawiać się, czy przyszłe kierownictwo Rezerwy Federalnej będzie w stanie utrzymać niezależność w prowadzeniu polityki pieniężnej, czy też ulegnie częściowo presji politycznej na obniżki stóp procentowych. Gdyby bank centralny zaczął reagować na takie naciski, mogłoby to negatywnie wpłynąć na dolara, ponieważ inwestorzy przestaliby być pewni, że Fed będzie w stanie zdecydowanie reagować na zagrożenia inflacyjne.

Znacznie bardziej skomplikowany scenariusz pojawiłby się w przypadku przedłużającego się konfliktu oraz utrzymania wysokich cen energii. W takiej sytuacji wyższa inflacja wymagałaby utrzymania restrykcyjnej polityki monetarnej przez dłuższy czas, co oznaczałoby strategię określaną jako „high for longer”, czyli utrzymanie stóp procentowych na podwyższonym poziomie przez dłuższy okres. Już teraz widać, że rynek przesuwa w czasie oczekiwania dotyczące pierwszych obniżek stóp procentowych w USA.

Jednocześnie wysokie ceny energii mogłyby zwiększyć ryzyko spowolnienia gospodarczego, co z kolei mogłoby doprowadzić do silniejszej presji ze strony administracji Donalda Trumpa na Rezerwę Federalną, aby ta zdecydowała się na obniżki stóp procentowych w celu wsparcia gospodarstw domowych i przedsiębiorstw. W takim scenariuszu dyskusje w ramach Federalnego Komitetu Otwartego Rynku mogłyby stać się bardziej napięte, a różnice zdań wśród decydentów wyraźniejsze.

Dodatkowym źródłem niepewności byłaby możliwość zmiany sposobu reagowania Fed na wzrost inflacji. Jeśli w warunkach rosnących oczekiwań inflacyjnych bank centralny zdecydowałby się ulec presji politycznej i złagodzić politykę pieniężną, mogłoby to poważnie podważyć jego wiarygodność w walce z inflacją. W takim przypadku prawdopodobna byłaby wyraźna deprecjacja dolara.

Z tej perspektywy kwestia tego, czy dany kraj jest eksporterem netto energii, ma w przypadku globalnego szoku na rynku ropy znaczenie drugorzędne. Kluczowe pozostają długość konfliktu z Iranem, perspektywy dla cen energii oraz reakcja banków centralnych na zmieniające się warunki makroekonomiczne. Krótkoterminową ulgę dla rynku ropy może przynieść ewentualne uwolnienie części strategicznych rezerw surowca, jednak konflikt wciąż pozostaje nierozwiązany, a ryzyko utrzymania się wysokich cen energii nadal jest istotne.

W krótkim okresie dolar może korzystać z typowych czynników wspierających waluty uznawane za bezpieczne, takich jak wzrost awersji do ryzyka. W dłuższej perspektywie coraz większe znaczenie może jednak mieć kwestia przyszłego kierunku polityki monetarnej Fed po zakończeniu kadencji obecnego przewodniczącego. Jeśli doszłoby do trwałego szoku cenowego na rynku energii, inwestorzy będą szczególnie uważnie obserwować reakcję banku centralnego. Z tego względu ostrożność wobec scenariusza silnego i trwałego umocnienia dolara wydaje się uzasadniona, dopóki nie będzie jasne, w jaki sposób Fed będzie reagował na ewentualny wzrost presji inflacyjnej.