Dolar pozostanie pod presją
Pomijając fakt, że banki centralne – mając na uwadze własne błędy w ocenie inflacji w czasie pandemii i bezpośrednio po niej – powinny dziś z większą ostrożnością wypowiadać się na temat przejściowego charakteru zjawisk cenowych, trudno jednoznacznie stwierdzić, jak trwały lub tymczasowy będzie obecny impuls inflacyjny. Warto zwrócić uwagę, że amerykański dolar znacznie się umocnił w ostatnich latach, co było efektem ostrożnej i jastrzębiej polityki Fedu. W sytuacjach, gdy rosło ryzyko inflacyjne, rynki zazwyczaj zakładały wzrost stóp procentowych. Tak było chociażby wtedy, gdy rosły szanse na zwycięstwo Donalda Trumpa w wyborach prezydenckich – oczekiwania inflacyjne wyraźnie wówczas wzrosły w związku z przewidywaną ekspansywną polityką fiskalną.
Obecnie rynek spodziewa się inflacji na poziomie około 3,5 proc. w perspektywie roku oraz obniżki stóp procentowych o ponad 100 punktów bazowych w tym samym okresie. Od początku kwietnia oczekiwania te pozostają raczej stabilne.
Istotnym czynnikiem ryzyka pozostaje również presja polityczna na Rezerwę Federalną. Prezydent Trump wielokrotnie krytykował prezesa Fed Jerome’a Powella – nie tylko za politykę monetarną, ale ostatnio także za koszty remontu centrali banku. Sugerował nawet możliwość usunięcia Powella ze stanowiska z powodu rzekomego „oszustwa”. Bez względu na to, czy faktycznie do tego dojdzie, nowy przewodniczący Fed po zakończeniu kadencji Powella w maju 2026 r. najprawdopodobniej będzie bardziej przychylny luzowaniu monetarnemu. W takim scenariuszu możliwe są trzy dodatkowe cięcia stóp procentowych – jedno więcej niż obecnie wycenia rynek.
Dalsze wzrosty EUR/USD są moim zdaniem wysoce prawdopodbne. Silniejsze obniżki stóp mogą zaszkodzić wiarygodności Fed i zwiększyć oczekiwania inflacyjne, co negatywnie przełoży się na dolara. Choć scenariusz całkowitej utraty niezależności przez Fed nie jest podstawowym wariantem, to ryzyko uszczerbku na zaufaniu inwestorów jest realne.
